Huisdieren
Huisdieren
Wheaten Marans kippen zijn een kleurvariatie van Marans kippen, een Frans ras dat formeel werd vastgesteld in het begin van de jaren 1900. Zeldzaam in Noord-Amerika, is de belangstelling voor het ras de afgelopen jaren explodeerd, wat leidde tot de oprichting van de Marans Chicken Club USA in 2008. Marans worden beschouwd als dubbeldoelkippen, gefokt voor zowel eitjes als vlees, maar ze worden voornamelijk gewaardeerd om hun eitjes. Marans kippen hebben de eer de donkerste gekleurde eitjes van elk ras te leggen. De schalen hebben een rijke, donkerbruine kleur. Hoe donkerder de schaal, hoe wenselijker het ei. Volgens de Marans Club UK hebben Marans ook de eer om “James Bond's favoriete ei” te leggen.
De Wheaten haan heeft een enkele, felrode kam, een oranje kop en nek, en een zwarte borst met een groenachtige tint. De rug, het zadel en de kruin zijn mahonie. De staart is zwart met een groene of paarse tint. De hen heeft een rode kop en nekveren, een tarwegekleurd lichaam, een roomkleurige borst en zwarte en rode staartveren. Wheaten Marans hennen zijn doorgaans tam, makkelijk te hanteren en nieuwsgierig. De hanen zijn doorgaans rustig en vriendelijk.
Om als een Marans kip te worden beschouwd, moet de hen eitjes leggen die op een bepaald moment in haar legloopbaan minimaal een nummer vier zijn op de Marans Ei Kleurenschaal. Nummer vier eitjes zijn ongeveer de kleur van ongeglazuurde terracotta. In tegenstelling daarmee beoordelen de typische “bruine” supermarkteitjes een twee op de schaal. Een negen op de schaal is donker chocoladebruin.
De kleuring komt van een gepigmenteerd slijm dat wordt afgestoten door de oviduct van de hen, of baarmoeder, vlak voordat het ei wordt gelegd. Ideaal is het pigment gelijkmatig over de schaal verdeeld, maar veel eitjes hebben donkere vlekjes. Marans eitjes zijn ook geneerd om bolvormiger te zijn dan de meeste kippen eitjes; ze zijn ook glanzend. Ze hebben een dikkere schaal dan de meeste eitjes, wat het risico op breuk tijdens transport vermindert.
Wheaten Marans zijn matige producenten, die gemiddeld drie tot vijf eitjes per week leggen. Jongere hennen leggen doorgaans donkere eitjes dan oudere hennen, en eitjes zijn doorgaans donkerder aan het begin van een legcyclus. Hennen met hogere productiesnelheden leggen doorgaans lichtere eitjes.
Omdat het gekleurde slijmlaagje nat is wanneer het ei wordt gelegd, kan het worden uitgewist of weggeveegd voordat het droogt. Nesten moeten worden bekleed met zacht strooisel om krassen op de eitjes te voorkomen. Virale ziekten, parasieten, milieustress, slechte sanitaire voorzieningen en slechte voeding kunnen leiden tot verlies van eipigment. Dit ras past zich goed aan aan opsluiting en kan de meeste klimaten verdragen.