Huisdieren
Huisdieren
De bijterschildpad, of Chelydra serpentina, groeit tot een lengte van 20 tot 30 centimeter, gemeten aan het bovenste schild. Deze enorme schildpadden wegen volwassen tot wel 16 kilo. Ze maken hun huis in permanente zoetwatervlaktes, waar ze veel van hun tijd onder water doorbrengen, begraven in modder. Planten maken ongeveer een derde uit van het dieet van deze alleseters.
De paring vindt plaats van de lente tot de herfst, over het algemeen tussen april en november. Vrouwelijke bijterschildpadden kunnen sperma enkele jaren bewaren, waardoor ze elk jaar eieren kunnen leggen en het hele jaar door paren. De paring vindt plaats in het water, waarna de eieren op het land worden gelegd.
Bijterschildpadden begraven hun eieren diep in zand of modder en reizen wel tot 16 kilometer op zoek naar een geschikte nestplaats. Vrouwtjes leggen tot 80 eieren tegelijk, waarbij 20 tot 30 eieren vaker voorkomen; eieren hebben negen tot achttien weken nodig om uit te broeden, afhankelijk van de weersomstandigheden. Eieren komen vaak in de herfst uit, hoewel dit soms in het voorjaar gebeurt. Het geslacht van de jongen wordt bepaald door de temperatuur tijdens de incubatie, met temperaturen tussen 22 en 28 graden Celsius die mannetjes opleveren, en temperaturen buiten deze range leiden tot vrouwtjes.
Bijterschildpadden zorgen niet voor hun jongen. Vrouwtjes keren na het begraven van hun eieren op het land terug naar het water en komen niet terug wanneer hun jongen uitkomen. Mannetjes en vrouwtjes bijterschildpadden rijpen op verschillende snelheden, waarbij mannetjes als rijp worden beschouwd op 3 tot 5 jaar leeftijd en vrouwtjes iets langer nodig hebben, ongeveer 4 tot 6 jaar. Jonge bijterschildpadden kunnen in hun eerste levensjaar een schildlengte van wel 15 centimeter bereiken.
Wilde bijterschildpadden leven ongeveer drie decennia, terwijl exemplaren in gevangenschap soms langer leven. Kwetsbaar als jong, kunnen bijterschildpadden worden gegeten door middelgrote zoogdieren zoals wasberen, verschillende slangen en grote vogels. Volwassenen hebben weinig roofdieren vanwege hun grootte en agressieve karakter. De populatie bijterschildpadden blijft in de meeste regio's gezond en deze schildpadden zijn in veel wetlanden geïdentificeerd.
Als koudbloedig dier zonnen bijterschildpadden zich om hun lichaam op te warmen. In tegenstelling tot andere schildpadden blijft de bijterschildpad echter vaak in het water terwijl ze dit doen, drijvend aan de oppervlakte. Ze worden minder actief naarmate de temperatuur daalt. Tijdens de winter begraven bijterschildpadden zich in modder op de bodem van meren of vijvers en winterslaap tot het voorjaar.
De schilden van bijterschildpadden zijn te klein om zich volledig in te trekken bij een aanval. In plaats daarvan zijn bijterschildpadden verrassend agressief en zullen ze aanvallen als ze op het land worden bedreigd of geprikkeld. Deze wezens zijn niet sociaal en zwemmen meestal weg als ze in het water worden benaderd.