Huisdieren
Huisdieren
Muntjakherten zijn kleine dieren in de onderfamilie Cervinae, wat ook elken en kuifherten omvat. Elf soorten muntjacs leven wereldwijd, inclusief de reusachtige, Indiase, Fea's en Borneese gele muntjacs. Mannetjes muntjacs, naast het hebben van gewei, hebben ook overgrote bovenste hoektanden die uit de mond steken als kleine hazen.
Muntjakherten variëren in grootte van de reusachtige muntjac, die gewichten van 40 kg bereikt, tot de bladhert, die slechts 11 kg weegt als volwassen. Mannetjes muntjacs zijn vaak groter dan vrouwtjes en hebben meer prominente gewei. De gewei, in tegenstelling tot bij de meeste herten, beginnen rond het voorhoofd rather dan aan de top van de schedel. Afhankelijk van de soort, kunnen muntjacs variëren van geelachtig tot bijna zwart, met variaties ontworpen om camouflage in hun thuishabitat te helpen.
Azië is de thuis voor alle soorten muntjac, van India tot China en delen van Zuidoost-Azië zoals Vietnam en Thailand. De kleine herten neigen ertoe een reeks beboste habitats te favoriseren, inclusief groenblijvende en tropische houtlanden. Meeste soorten leven in bergachtige regio's en dicht bij waterbronnen zoals rivieren en stromen. Muntjacs worden zelden ver van een gebied met dikte ondergroei gezien, en vermijden open graslanden.
Muntjacs zijn primair herbivoren, voedend zich van grassen, vruchten, bladeren en scheuten in hun woonbossen. Sommige soorten, zoals de Indiase muntjac, zijn omnivoren en zullen ook op kleine dieren en vogeleieren jagen. Muntjacs zijn ook bekend als blafherten vanwege het geluid dat ze maken als waarschuwing voor roofdieren in de buurt. De kleine herten worden gejaagd voor voedsel door lokale dorpelingen in hun thuishabitats en kunnen prooi vallen voor tijgers, luipaarden en de wolfachtige Aziatische dhole alsook andere grote roofdieren.
Sommige herten soorten leven in kleine kuddes, maar muntjacs neigen ertoe solitaire dieren te zijn en hebben hun eigen kleine territoria die die van andere individuen kunnen overlappen. Mannetjes en vrouwtjes komen alleen samen om te paren, wat doorgaans gebeurt in tijden van overvloedige voedselbeschikbaarheid. Meestal wordt een enkele nakomeling geboren die alleen door het vrouwtje verzorgd wordt. Als bij de meeste herten, zal het kalf zich in hoge grassen verstoppen terwijl zijn moeder voedt totdat het groot genoeg is om met zijn ouder mee te reizen. Meeste soorten muntjakherten bereiken broeileeftijd binnen hun eerste levensjaar.