Huisdieren
Huisdieren
Doorgaans 5 voet lang en tot 14 pond zwaar, Western Diamondback rattlesnakes -- ook bekend onder de wetenschappelijke naam crotalus atrox -- zijn gevreesde "pit rattlers" in het zuidwesten van de Verenigde Staten en delen van Mexico. Hoewel hun gif giftig is, zoeken ze over het algemeen niet naar aanval op mensen; als je zeer alert bent en een respectvolle afstand houdt tot een Western Diamondback, zal hij je normaal gesproken met rust laten.
Western Diamondback rattlesnakes leven in centraal en westelijk Texas, zuidelijk New Mexico, zuidelijk Arizona, zuidelijk Californië en noord- en centraal Mexico. Ze leven voornamelijk in droge, rotsachtige gebieden waar ze zich kunnen verstoppen in muizenholen, struiken en spleten in rotsen, maar ze kunnen ook in bossen, rivieren en grasvlakten leven. Hun leefgebieden variëren van zeeniveau tot 7.000 voet boven zeeniveau.
Western Diamondbacks zijn niet geneigd tot offensieve aanvallen, maar ze zullen zich agressief verdedigen wanneer ze bedreigd worden -- en ze zijn gemakkelijk bedreigd. Elk jaar worden honderden mensen in de Verenigde Staten gebeten door Western Diamondbacks, en de crotalus atrox veroorzaakt meer mensenlevens in de VS dan enige andere slang. Echter, zijn meest voorkomende roofdieren zijn arenden, havens, kalkoenen en loopvogels. Ze gebruiken de rattles aan de uiteinden van hun staarten als waarschuwing. Een ander teken dat een Western Diamondback zich bedreigd voelt, is dat het zijn lichaam heeft afgeplat, in een spiraal heeft gerold, zijn kop van de grond heeft gelift en een S-vorm heeft gemaakt met zijn voorlichaam.
In het wild eten rattlesnakes eenmaal per twee of drie weken. De crotalus atrox jaagt op kleine vogels en zoogdieren zoals grondeekhoorns, muizen en prairie dogs, en soms andere reptielen of vissen. Het jaagt 's nachts, en overvalt prooien op paden of in de burcht van het slachtoffer. Ze doden hun prooi door het te bijten en giftig gif in te spuiten, en slikken de prooi vervolgens heel door. De Western Diamondback is in staat om een dier te slikken dat groter is dan hijzelf. Een rattlesnake moet ongeveer zijn eigen lichaamsgewicht aan water per jaar drinken. Het kan een deel van zijn waterbehoeften opnemen uit het vocht in zijn prooi.
Rattlesnakes beginnen met voortplanten wanneer ze drie jaar oud zijn. Nadat ze uit hun wintersluimer zijn gekomen, blijft een vrouwtje passief terwijl een mannetje eroverheen kruipt en met zijn tong likt. Zij heft haar staart op terwijl hij zijn staart onder de hare drukt, waardoor paring kan plaatsvinden. De paringsdaad duurt enkele uren, met rusttussenpozen.
Tien tot twintig eieren worden bevrucht, die gedurende 5,5 maanden in het lichaam van het vrouwtje gedragen worden. Kort voor de geboorte breken de jonge slangen door de eimembraan en komen uit hun moeder. De moeder en pasgeborenen blijven tussen één uur en één dag samen, en spreiden zich dan uit om voedsel en plekken te vinden om de winter te doorbrengen. Veel jonge slangen sterven tijdens de winter aan hongersnood, kou of kwetsbaarheid voor roofdieren.
Western Diamondbacks beginnen in de herfst te zoeken naar plekken om te overwinteren. In koude klimaten, zoals op prairiegebieden, overwinteren groepen rattlesnakes samen, waarbij ze holen en holen van andere dieren gebruiken, zoals prairie dogs, die dan gedwongen worden hun holen te verlaten. In warmere klimaten kan de crotalus atrox overwinteren in spleten van rotsen of andere kleine holen en overwinteren er minder slangen samen. Tijdens de winterslaap verlagen rattlesnakes hun stofwisseling met tot 70 procent, waardoor ze vele maanden zonder voedsel kunnen overleven, en zelfs blijven groeien.