Huisdieren
Huisdieren
Kinbandpinguïns, of Pygoscelis antarctica, behoren tot de meest unieke en lieftallige van alle pinguïns. Vanwege hun kenmerken zijn ze gemakkelijk herkenbaar, zelfs voor degenen die beginnend dierliefhebber zijn. Ze behoren ook tot de meest talrijke in het dierenrijk.
Echter, net als alle pinguïns, hebben ze een zware strijd voor het overlevingsvermogen. Naarmate de opwarming van de aarde hun leefgebied wegneemt, en de ware impacten van ecotoerisme pas net beginnen te worden begrepen, zijn zelfs ogenschijnlijk stabiele populaties pinguïns vatbaar voor externe invloeden.
Hoewel kinbandpinguïns niet gemakkelijk te identificeren zijn aan hun grootte, zoals grote keizerspinguïns, is hun kenmerkende kenmerk de zwarte lijn van veren die langs de zijkant van hun gezicht loopt en onder hun zwarte snavel. Het zorgt voor een opvallend kenmerk op een anders wit gezicht en ziet eruit als een kinband, waardoor de pinguïn zijn naam krijgt. Samen met de koningspinguïns zijn kinbandpinguïns de enige rassen die witte gezichten hebben. De meeste andere rassen hebben uiteraard uitgesproken zwarte gezichten.
Kinbandpinguïns vallen precies in het midden van de groep wat betreft de maten van pinguïnrassen. Mannetjes worden over het algemeen ongeveer 11 pond (5 kilogram). Vrouwtjes zijn meestal iets kleiner met 10,5 pond (4,8 kg). Ze variëren over het algemeen van 28 tot 30 inch (71 tot 76 cm) hoog. In vergelijking zijn keizerspinguïns meer dan een voet groter. Kinbandpinguïns worden gemiddeld 15 tot 20 jaar oud en bereiken geslachtsrijpheid op het moment dat ze vijf jaar oud zijn.
Kinbandpinguïns blijven vaak op de vele verschillende eilanden rond het Antarctische continent. Echter, sommigen leven ook op het vasteland zelf. Naast Antarctica worden ze ook vaak gezien op de Zuidelijke Sandwicheilanden, Zuidelijke Shetlandeilanden, Zuidelijke Orkneyeilanden, Zuid-Georgië en vele anderen. Veel van de eilanden die door kinbandpinguïns worden bewoond, liggen in de buurt van het gebied tussen de zuidelijke punt van Afrika en Antarctica.
Kinbandpinguïns verzamelen zich vaak in enorme kolonies die duizenden individuen bevatten. Paring en nestelen vinden vaak plaats op rotsige uitlopers en hellingen die vaak moeilijk te bereiken zijn, vooral voor de meeste roofdieren in de regio. Het hoofdvoedsel van kinbandpinguïns is kriel. Hoewel kinbandpinguïns voornamelijk worden gezien in de eerder genoemde gebieden, zijn sommigen tot zo ver noordelijk gespot als de punt van Zuid-Amerika of zelfs Australië. Hoewel ze niet als echt trekvogels worden beschouwd, trekken kinbandpinguïns in de winter noordwaarts voorbij het pakijs op zoek naar open water, en keren ze in het voorjaar terug naar de broedgebieden.
Hoewel het gezicht van een kinbandpinguïn wit is, is de bovenkant van het hoofd zwart. Met de kinband zeggen sommigen dat het eruitziet alsof het een helm draagt. Het wordt beschouwd als een van de mooiste, zo niet de mooiste, van alle pinguïnsoorten. Naast hun witte gezichten, zijn ze gemakkelijk te identificeren door de enorme aantallen, vooral op de Zuidelijke Sandwicheilanden waar ze in de tientallen duizenden worden gezien.
De unieke lijn die onder de kin van de pinguïns loopt, heeft hen een aantal andere namen gegeven. In sommige gevallen kunnen ze worden genoemd baardpinguïns, geringde pinguïns en steenbreekpinguïns.
Hoewel de soort niet als bedreigd of in gevaar wordt beschouwd, heeft het wel te maken met ernstige druk, vooral nu de opwarming van de aarde zijn tol begint te eisen in de uiteinden van het Zuidelijk Halfrond. In feite zijn sommige populaties pinguïns al aan het afnemen en proberen wetenschappers te bepalen of dat te wijten is aan de opwarming van de aarde. Het is ook mogelijk dat de opwarming van de aarde de pinguïns zou kunnen helpen, doordat ze niet zo ver naar het noorden hoeven te gaan in de winter om voorbij het pakijs te geraken. Echter, warmere temperaturen worden over het algemeen niet beschouwd als een positieve ontwikkeling voor de kinbandpinguïns, of enige andere pinguïnsoort.
Naast het milieu is er weinig anders dat de populatie als geheel echt bedreigt. Kinbandpinguïns worden gejaagd door een aantal zee-roofdieren, met orka's en luipaardrobben onder hun grootste gevaren.