Huisdieren
Huisdieren
Voordat hij de vier uur durende rit van Indianapolis naar Ann Arbor maakt om zijn geliefde Michigan Wolverines te zien spelen, doet Doug Dillon een inventarisatie van zijn tailgating-trailer: twee grills, een kampoven, een draagbare vuurput, een diepvrietbak, diverse tafels, twee overkappingen met zijwanden, een verwarmingsapparaat, achttien stoelen, twee high-definition flatscreen televisies, een satellietschotel, een draagbare bar, een generator, twee vlaggenmasten, en twee grote bakken vol met borden, bestek, mengkommen, pannen en ander kookgerei.
"Als Indianapolis ooit door een orkaan getroffen zou worden, kunnen we gewoon een paar koffers erbij pakken en hebben we alles wat we nodig hebben om ergens anders een nieuw huis op te zetten," zegt Dillon, eigenaar van Mytailgate.com, een online accessoireswinkel.
Dat is in essentie wat hij elk weekend tijdens het collegevoetbalseizoen doet: Dillon zet een uitgebreid kamp op met alle luxe van huis op de parkeerplaats van Michigan Stadium. Hij heeft tienduizenden dollars uitgegeven aan tailgating-spullen, niet alleen vanwege zijn liefde voor de Wolverines, maar ook vanwege het gevoel van gemeenschap dat komt met de pre-game vieringen.
En hij is niet de enige.
Tailgating is een enorme industrie geworden, die tot $12 miljard per jaar genereert, volgens de Tailgating Industry Association in Tampa, Florida. Mensen hebben misschien hun seizoenskaartjes opgegeven door de struikelende economie, maar de feestje op de parkeerplaats gaat onverminderd door.
"Tailgaters hoeven niet overtuigd te worden om te tailgaten," zegt Mark Stewart, uitvoerend directeur van de Tailgating Association. "Het is een prachtige industrie op die manier en heeft zich als recessi bestand bewezen. Het is als een kracht van de natuur."
Er is geen definitief antwoord op hoe tailgating begon.
Joe Cahn, bekend als de Commissioner of Tailgating, heeft de afgelopen 17 jaar elk voetbalstadion in het land bezocht. Tijdens zijn vele reizen hoorde hij tientallen theorieën over de oorsprong van tailgating, waaronder een die bewerkt dat het begon op de kleine Ivy League scholen aan de oostkust. Er was weinig parkeergelegenheid bij de stadiums, dus mensen kwamen vroeg om een plek te claimen. Met uren te killen voor de wedstrijd, verzamelden ze zich buiten om te eten en te drinken, aldus Cahn.
Hem werd ook verteld dat tailgating begon in noordelijke steden zoals Minneapolis en Green Bay, waar het zo koud was dat mensen kampvuurtjes bouwden op de parkeerterreinen om warm te blijven. Dillon hypotheseert dat het in de vroege 1900er jaren begon. Toen reisden veel mensen naar sportevenementen per treinen, vaak uren te vroeg. Omdat stadiums geen voedselverkopers hadden, brachten ze picknickmanden mee om de tijd voor de aanvang door te brengen.
Vanaf het begin werd tailgating een belangrijk onderdeel van het leven van Afro-Amerikanen in het begin van de 20e eeuw, aldus Stewart.
Zwarte gemeenschappen hadden niet veel geld of veel kansen om sociaal bijeen te komen, behalve bij kerk en honkbal. Na de zondagdienst liep de gemeente in hun kerkkleding naar het stadion, met eten en drinken om te genieten voor de opening pitch.
"Er was veel gemeenschapstrots" in het zien van zwarte atleten die uiteenblinken, zegt Stewart.
De populariteit van tailgating heeft zich uitgebreid buiten de sport om. Jimmy Buffet-concerten zijn berucht om hun spektaculaire Parrothead-parkeerplekfeestjes, evenals Grateful Dead-shows vóór de overlijden van Jerry Garcia.
Twintig mijl buiten Indianapolis in het kleine dorpje Perkinsville is een klein restaurant genaamd Bonges Tavern met beperkte zitplaatsen. De eigenaren moedigen hun gasten aan te tailgaten terwijl ze wachten op een tafel, zegt Doug Dillon, eigenaar van Mytailgate.com.
"Ze hebben een leuke parkeerplaats, en mensen zetten tenten op of trekken stoelen aan en hebben een leuke tijd," zegt hij. "Je hebt zelfs tailgating bij de Santa Fe Opera waar mensen in smokings en frakken wijn en boterhammen uit de achterkant van hun auto's halen voor de voorstelling."
Moderne tailgaters zien zich verbonden met de mannen in wasberen jassen en strohoeden die vaak op oude foto's van sportfans te zien zijn. Maar die mensen waren doorgaans onderdeel van de sociale elite, terwijl de tailgaters van vandaag meer gemeen hebben met de tradities van arme zwarte gemeenschappen, aldus Stewart.
"Het gaat om die ene dag per week waarop... ze de losse kraan kunnen laten, elkaars gezelschap genieten en het gevoel van camaraderie. Waar je ook op de sociaal-economische schaal staat, op die ene dag ben je allemaal gelijk want je roept allemaal voor hetzelfde team."
De wijdverspreide populariteit van tailgating begon in de jaren '60 en '70 toen voetbal een televisievastbestand werd, aldus Cahn. Camera's filmden de actie op de parkeerterreinen, wat de aandacht van corporate America trok, die een onontgonnen markt zag midden in de menigten van fans, bier en barbecue.
De NFL en grote universiteiten begonnen hun logo's op elk denkbaar tailgating-product te plakken, van stoelen tot propanetanks, aldus Dillon. Elke hardcore fan wil hun teamtrots tonen, en er is geen betere manier dan een grill kopen met de teamkleuren en maskot.
Tailgating groeide organisch uit de passie van sportfans, maar elk jaar proberen organisaties zoals de NFL meer controle uit te oefenen, aldus Stewart. Bij het opstellen van nieuwe stadionplannen voegen teams officiële tailgating-zones toe aan hun ontwerpen waar hun sponsors bier en voedsel kunnen verkopen.
"Ze willen het controleren en er geld aan verdienen. De NFL is gewend om spelers, fans en bedrijven te controleren. Dus ik denk dat een deel van de tailgating er hen nerveus maakt," zegt Stewart.
Dat is niet de enigste dreiging voor de vrijheid en spontaniteit die tailgating zo populair maakt. Steeds vaker proberen lokale autoriteiten de pre-game feestjes te beperken of te verbieden omdat kleine groepen fans steeds dronkener, onbeschaamder en soms gewelddadiger worden. Steve Glor, oprichter van Tailgating Times in San Diego, wijst een deel van de schuld naar fabrikanten die producten maken die drinken stimuleren, zoals de octabong, een 19-liter container met acht buisjes waarmee meerdere personen tegelijk bier kunnen funnelen.
"Ik heb veel van die spullen gezien. Het is misschien leuk, maar als je dat op de parkeerplaats zet, trekt het de verkeerde aandacht," zegt Glor. "Veel mensen zijn gewoon op de wedstrijden om zoveel mogelijk te drinken en hoe meer mensen dronken worden en als idioten gedragen, hoe meer autoriteiten willen ingrijpen."
Voor de meeste mensen is tailgating echter niet alleen een feestje; het is een integraal onderdeel van het sociale weefsel van hun leven.
"We hebben de mensen leren kennen die om ons heen parkeren en nu zijn we allemaal goede vrienden," zegt Dillon. "We vieren de geboortes van nieuwe kinderen en bruiloften. We tellen de weken af tot het begin van het seizoen wanneer we elkaar weer zien, want de meesten hebben we niet gezien sinds onze laatste wedstrijd in november."
En daarom is het einde van het voetbalseizoen altijd bitters.
"Het is altijd hetzelfde," zegt Dillon. "De bladeren beginnen te verkleuren en te vallen. Je ziet die prachtige herfstlichten in de avondhemel. Er is een echt gevoel van melancholie. Je pakt alles in bij de laatste thuiswedstrijd, wetende dat je je vrienden nog een jaar niet zult zien."