Huisdieren
Huisdieren
Hondsdolheid is een neurologische ziekte die wereldwijd voorkomt bij zoogdierenpopulaties. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zijn er slechts een handvol locaties die volledig vrij zijn van hondsdolheid. Dit omvat Australië, Japan, Nieuw-Zeeland en verschillende westeuropese landen. Het diagnosticeren van hondsdolheid is ongelooflijk moeilijk, aangezien veel symptomen sterk variëren tot in de latere stadia. Dood is het onvermijdelijke eindresultaat zodra deze symptomen zich manifesteren.
Een van de meest voorkomende en duidelijke symptomen van hondsdolheid bij runderen is een snelle en uitgebreide verlamming. Volgens het Canadian Veterinary Journal verliest het geïnfecteerde dier in het vroegste stadium de coördinatie van zijn achterhand, wat intensifieert tot veelvuldig struikelen. Het verliest dan het vermogen om zichzelf rechtop te ondersteunen. In de meest gevorderde stadia verspreidt de verlamming zich over het hele lichaam, waardoor het dier onbeweeglijk wordt.
Hypersalivatie is een symptoom dat veel voorkomt bij de meeste zoogdieren die een hondsdolheidinfectie hebben opgelopen. Het wordt voornamelijk gekenmerkt door lange strengen dikke speeksel die uit de mond van het dier kwijlen. Het Canadian Veterinary Journal stelt dat dit symptoom ook samenhangt met een progressieve uitdroging die vaak wordt geassocieerd met hondsdolheid-geïnfecteerde runderen.
Het Canadian Veterinary Journal beweert in zijn bevindingen dat runderen die worden verdacht van hondsdolheidinfecties onvermogen tot een slikreflex vertoonden. Ze kregen schalen met water om uitdroging tegen te gaan. De dieren staken hun snuiten in de kom, maar het water liep uit hun mond samen met het overmatige kwijlen. Er werden geen tekenen van een slikreflex waargenomen. Dit kan ook bijdragen aan een eetlustverlies dat typerend is voor geplaagde runderen.
In het vroegste stadium kan hondsdolheid in twee verschillende vormen voorkomen, volgens het Canadian Veterinary Journal. De eerste staat bekend als de domme vorm. Bij deze vorm wordt het dier gekenmerkt door zijn duidelijke dofheid of inactiviteit. Runderen kunnen doelloos ronddwalen. Veelvuldig brullen en gapen wordt ook geassocieerd met deze vorm van hondsdolheid.
De woedende vorm manifesteert zich in het vroegste stadium en lijkt opmerkelijk anders dan de domme vorm, volgens het Canadian Veterinary Journal. Deze vorm wordt gekenmerkt door manie en wilde blikken. Het dier zal overprikkeld, zelfs gewelddadig lijken. Overmatig brullen is ook aanwezig bij deze vorm. Bij beide vormen van runderenhondsdolheid zal progressieve verlamming onvermijdelijk optreden.