De blauwgeringde octopus draagt genoeg gif in zijn klieren om 26 personen in kwestie van minuten te doden. Het leeft in de Stille Oceaan, van Japan tot Australië. De blauwgeringde octopus geeft de voorkeur aan ondiep warm water, getijdenpoelen en rotsbreuken rond kustriffen. Deze nachtelijke jager wordt uit een "erwtgroot" ei geboren en groeit zelden groter dan een golfbal. Wanneer het volwassen is, is deze octopus 13 tot 20 centimeter van tentakelpunt tot tentakelpunt.
Uiterlijk
- De dorsale kant van de blauwgeringde octopus is bedekt met rimpels, waardoor het eruitziet alsof het bedekt is met "ruwe" huid. Het heeft ook kleine, afgeronde uitsteeksels van verschillende grootte (genaamd tuberkels) die zijn hoofd en mantel bedekken. De blauwgeringde octopus heeft geen intern of extern skelet en is daarom zeer flexibel. Het kan zichzelf in zeer kleine gebieden persen, inclusief kleine spleten in rotsen, flessen, blikken of andere zeeschelpen. Het staat er ook om bekend zichzelf in de zandige bodem te begraven om te verbergen. Het wordt normaal gesproken gevonden als een ogenschijnloze, geelbruine octopus, maar 50 tot 60 kloppende helderblauwe ringen zullen verschijnen en de dorsale en laterale oppervlakken bedekken wanneer het geagiteerd is, wat predatoren waarschuwt voor zijn locatie.
Toxiciteit
- Het speeksel van de blauwgeringde octopus bevat twee gifstoffen die door twee afzonderlijke giftklieren worden afgescheiden. Het eerste gif wordt gebruikt tegen krabben en andere voedselbronnen; het verlamt de spieren van zijn prooi. In zijn mond produceren levende kolonies bacteriën een toxine genaamd tetrodotoxine, dat hetzelfde sterke toxine is dat in kogelvissen en andere dieren wordt gevonden. Het tweede gifklier slaat dit tetrodotoxine op, dat dodelijk is voor mensen. Het wordt gebruikt als zelfverdediging tegen predatoren.
Dieet en voeding
- Het hoofd dieet van de blauwgeringde octopus bestaat uit krabben, weekdieren en garnalen. De octopus vangt zijn prooi met zijn tentakels en bijt een gat in de schelp van zijn prooi met zijn snavelvormige mond. Wanneer de octopus door de schelp van zijn prooi bijt, komt gif in het lichaam van de prooi via het speeksel van de octopus. Na het inspuiten van het toxine in de schelp, gebruikt de blauwgeringde octopus zijn mond en tentakels om stukken van zijn prooi eraf te trekken en zuigt de rest van het vlees uit de schelp.
Voortplanting
- Het broeden tussen het mannetje en het vrouwtje van de blauwgeringde octopus begint in het late najaar. Het mannetje van de blauwgeringde octopus heeft een hectocotylus, dat lijkt op een gemodificeerde "arm." Ingevoegd onder de mantel van het vrouwtje, geeft de hectocotylus spermatoforen af in de eileider van het vrouwtje. 50 tot 100 eieren kunnen het resultaat zijn, en het vrouwtje van de octopus draagt deze eieren onder haar tentakels om ze te beschermen tegen schade tot ze in twee tot drie maanden uitkomen. Jonge octopussen groeien extreem snel en zijn klaar om te broeden in het volgende najaar. Na het paren sterven de mannetjes. De vrouwtjes beschermen de eieren tot ze uitkomen en sterven dan ook.
Contact met mensen
- Duikers kunnen hun blootstelling aan de beet van de blauwgeringde octopus beperken door overdag te duiken en voorzichtig te zijn bij het oppakken van puin van de bodem. De beet van de blauwgeringde octopus kan binnen minuten de dood veroorzaken, en er is geen bekend tegengif voor het toxine. Sommige mensen hebben de beet overleefd door onmiddellijke ondersteunende behandeling te ontvangen, zoals hartmassage en mechanische beademing, die wordt voortgezet totdat het gif is verdwenen. Hoewel zeer gevaarlijk, hebben sommige eigenaren van zeeaquaria begonnen met het toevoegen van deze kleine wezens aan hun thuisbakken, omdat het zeer kleurrijk is wanneer het geagiteerd is en geen inktzak heeft die het aquarium zou vertroebelen. Er moet grote voorzichtigheid worden betracht bij het huisvesten van dit dodelijke wezen in een thuisomgeving.
Andere exotische huisdieren
